کاکتوس

قاصدک! هان، چه خبر آوردی؟
از کجا، وز که خبر آوردی؟ خوش خبر باشی، امّا، امّا گِرد بام و درِ من بی‌ثمر می گردی. 
انتظار خبری نیست مرا نه ز یاری نه ز دیار و دیاری ـ باری برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس  
 برو آنجا که تو را منتظرند قاصدک! 
 در دلِ من همه کورند و کرند. 
دست بردار ازین در وطنِ خویش غریب.
قاصدِک ! تجربه‌های همه تلخ، با دلم می‌گوید که دروغی تو، دروغ؛ که فریبی تو،فریب. 
قاصدک! هان، ولی . . . آخر . . . ای‌وای!
راستی آیا رفتی با باد؟ با توام، آی! کجا رفتی؟ آی . . .!
راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟ مانده خاکسترِ گرمی، جائی؟ در اجاقی ـ طمعِ شعله نمی‌بندم ـ خُردک شرری هست هنوز؟ 
قاصدک!
ابرهای همه عالم شب و روز
در دلم می‌گریند.

ایرج جنتی عطایی 

مهدی فرجی

غروب در نفس گرم جاده خواهم رفت
پیاده آمده بودم ، پیاده خواهم رفت
 
طلسم غربتم امشب شکسته خواهد شد
و سفره ای که تهی بود بسته خواهد شد
 
و در حوالی شب های عید همسایه
صدای گریه نخواهی شنید همسایه
 
همان غریبه که قلک نداشت خواهد رفت
و کودکی که عروسک نداشت خواهد رفت
 
منم تمام افق را به رنج گردیده
منم که هر که مرا دیده ، در گذر دیده
 
به هر چه آینه تصویری از شکست من است
به سنگ سنگ بناها ، نشان دست من است
 
اگر به لطف و اگر به قهر می شناسندم
تمام مردم این شهر می شناسندم
 
شکسته می گذرم امشب از کنار شما
و شرمسارم از الطاف بی شمار شما 
 
من از سکوت شب سردتان خبر دارم
شهید داده ام ، از دردتان خبر دارم
 
تو زخم دیدی اگر تازیانه من خوردم
تو سنگ خوردی اگر آب و دانه من خوردم
 
اگرچه تلخ شد آرامش همیشه تان
اگرچه کودک من سنگ زد به شیشه تان
 
دم سفر مپسندید نا امید مرا
ولو دروغ ، عزیزان ، حلال کنید مرا
 
تمام آنچه ندارم ، نهاده ، خواهم رفت
پیاده آمده بودم ، پیاده خواهم رفت ؛؛؛

از "محمد کاظم کاظمی" شاعر افغان خطاب به ایرانیان به هنگام مراجعت به کشورش

عاشقش بودم عاشقم نبود وقتی عاشقم شد که دیگه دیر شده بود حالا می فهمم که چرا اول قصه ها میگن یکی بود یکی نبود   یکی بود یکی نبود . این داستان زندگی ماست . همیشه همین بوده . یکی بود یکی نبود . در اذهان شرقی مان نمی گنجد با هم بودن . با هم ساختن . برای بودن یکی ، باید دیگری نباشد. هیچ قصه گویی نیست که داستانش این گونه آغاز شود ، که یکی بود ،  دیگری هم بود . همه با هم بودند . و ما اسیر این قصه کهن ، برای بودن یکی ، یکی را نیست می کنیم .  از دارایی ، از آبرو ، از هستی . انگار که بودنمان وابسته نبودن دیگریست . هیچ کس نمیداند ، جز ما . هیچ کس نمی فهمد جز ما . و آن کس که نمی داند و نمی فهمد ، ارزشی ندارد ، حتی برای زیستن .  و این هنری است که آن را خوب آموخته ایم .  هنر نبودن دیگری !    

به هر حال برات بهترین آرزو ها رو  میکنم و آرزوی خوشبختی و سعادت برای تو عزیزم دارم

سال نو مبارک نگار عزیزم

بدین سان خواب ها را با تو زیبا میکنم هر شب

تبی این کاه را چون کوه سنگین میکند هر شب

چه آتش ها که در این کوه برپا میکنم هر شب

وقتی تنهاییم، دنبال دوست می گردیم

پیدایش که کردیم، دنبال عیب هایش می گردیم

وقتی که از دست دادیمش، دنبال خاطراتش می گردیم

و همچنان تنها می مانیم

هیچ چیز آسان تر از قلب نمي شکند

ژان پل سارتر

انسانی كه ادعا مي كند، ديگر اعتقادي به عشق ندارد؛ كسي است كه ديگر عشق به او اعتمادي ندارد.

مارس كرانشه

دشوار مي توانم از نگاره ها ديده بپوشم

بايد که خيش بر من بگذرد

آينه زمستان و سال

بايد زمانه بر من بذر بيافشاند.

------------------------------------

زمستان ،درخت در انديشه فرو مي رود

سپس روي خنده همهمه مي کند

و زمزه برگ ها

زينت باغ هاي ماست.

بهر آنکه ديگر دل به کس نمي بندد

همواره زندگي بسي دور است

فيليپ ژاکوته

پیش از من و تو لیل و نهاری بوده است 

 گردنده فلک نیز بکاری بوده است

 آن مردمک چشم‌ نگاری بوده است

هر از چند گاهی برای آن که دوستش میداری نشانه ای بفرست تا به یادش آوری که هنوز قلبی برایش می تپد.

                                                                                     شکسپیر

گندم گواه باش که مرا برای

ترساندن

آفریده اند

من تشنه ی عشق پرنده ای بودم

که تمام سهمش از من

گرسنگی بود...

( مترسک )

مرا ببخش با تمام حرفهای تکراریم...

مرا ببخش با تمام وعده های پوشالیم...

مرا ببخش که سفره هفت سین را هم نه برایت پهن میکنم نه جمع...

مرا ببخش که فقط سفره دلم را برایت باز میکنم

مرا ببخش که بی وجود خودم...

حتی چشم دیدن خوشبختی تورا هم ندارم...............

رفت اوني كه مي خوامش

 بارونه نگاهش

 مي باريدش نم نم 

دور شد از من كم کم 

خدا مُردم از غم

واي منو چشماي خيس

 درد دوريش كم نيست

 شباي غم انگيز

 روزاي سرد پاييز

 كسي مثل اون نيست

مي دونم نمياد

 عشقمو نمیخواد

 اون منو برده از ياد

دروغ نمي گم به خودم

 راست راسي عاشقش شدم

 دارم از دوريش ميميرم